Sommige kinderen komen niet ter wereld om te passen
- Niet omdat ze niet willen.
- Niet omdat ze niet kunnen.
Maar omdat de vorm waarin zij verschijnen groter is dan de vakjes die voor hen zijn gemaakt.
Ze voelen anders. Denken anders. Ervaren hun lichaam, identiteit, prikkels, relaties en veiligheid op een manier die niet altijd te vertalen is naar de taal van systemen.
Dat kan gaan over genderdysforie, over autisme, over anders begaafd zijn, over lhbti+. Over kinderen die te veel voelen, te scherp waarnemen, te eerlijk zijn, te intens leven.
Niet als label. Maar als werkelijkheid.
Wat hen vaak niet breekt, is wie zij zijn. Wat hen breekt, is wat er om hen heen gebeurt.
School leert lezen, maar niet zien . In klaslokalen wordt gemeten. Gekeken naar tempo, gedrag, aansluiting, norm.
- Wie te stil is, valt weg.
- Wie te luid is, wordt gecorrigeerd.
- Wie niet mee kan, wordt apart gezet.
- Wie te gevoelig is, moet harder worden.
Pesten ontstaat zelden uit het niets.
Het groeit waar verschil niet wordt gedragen.
Waar afwijking wordt aangewezen in plaats van begrepen. Waar een kind eerst “probleem” wordt, en pas daarna mens.
Voor veel kinderen is school geen leeromgeving. Maar een dagelijkse oefening in overleven.
Zorg die wil repareren wat niet kapot is
Wanneer het systeem vastloopt, komt de zorg.
Met goede intenties en met protocollen, Met diagnoses die soms helpen, maar soms ook vernauwen.
Wat niet altijd gezien wordt.
Dat het probleem niet altijd ín het kind zit,
maar in de wereld die te weinig ruimte heeft
- Een kind dat zich terugtrekt, is niet per definitie ziek.
- Een jongere die worstelt met identiteit is niet kapot.
- Een brein dat anders werkt, is geen fout.
Toch voelt het voor velen alsof ze voortdurend moeten uitleggen, bewijzen, verdedigen wie ze zijn. Alsof hun bestaan eerst goedgekeurd moet worden.
De stille schade
Wat zelden wordt gemeten, is de stille schade.
Het verlies aan vertrouwen. Het langzaam verdwijnen van eigenwaarde. Het idee dat je te veel bent, of juist te weinig.
Veel jongeren leren niet hoe ze zichzelf kunnen zijn, maar hoe ze zich moeten verbergen. En sommigen worden daar heel goed in. Te goed.
Dit is geen aanklacht Dit is geen beschuldiging.
Geen wij-zij. Geen schuldvraag.
Dit is een uitnodiging tot kijken. Tot vertragen. Tot erkennen dat niet ieder mens gemaakt is voor hetzelfde pad. En dat, dat geen falen is, maar variatie.
Mens-zijn is geen afwijking. Mens-zijn is geen diagnose, geen norm, geen meetlat.
Mens-zijn is relationeel, contextueel, levend.
En sommige mensen laten ons dat scherper zien dan anderen.
Voor hen is deze tekst, niet om hen te verklaren. Maar om hen te laten bestaan.
Zonder uitleg.
Zonder correctie.
Zonder voorwaarden.
Petra Koppelaar | Keynote spreker | Visionair creatief | Oprichter & verbinder van betekenisvolle concepten
Reactie plaatsen
Reacties