Er zijn periodes waarin patronen zichtbaarder worden.
Niet ineens, niet spectaculair maar door herhaling.
Je ziet wie vooruitkomt. Wie ruimte krijgt. Wie wordt uitgenodigd, gehoord en meegenomen.
En je ziet ook wie dat niet wordt.
Niet omdat zij niets bijdragen. Niet omdat zij onkundig zijn. Maar omdat ze niet meebewegen op de juiste manier.
Eerlijkheid blijkt daarin geen doorslaggevende factor. Soms zelfs een hinderlijke.
- Wie zegt wat hij ziet, vertraagt het proces.
- Wie benoemt wat niet klopt, onderbreekt de stroom.
- Wie vragen stelt bij de richting, wordt al snel gezien als lastig.
Niet hardop maar wel voelbaar.
Er zijn andere vaardigheden die beter renderen.
- Het vermogen om spanning te omzeilen.
- Om woorden te kiezen die niets openbreken.
- Om aanwezig te zijn zonder positie in te nemen.
Dat wordt vaak gezien als tact. Of als professionaliteit.
- Het effect is zichtbaar.
- Besluiten gaan sneller.
- Processen lopen soepeler.
- De buitenkant blijft intact.
Hard werken blijkt daarin geen beschermende factor. Integendeel.
- Wie verantwoordelijkheid neemt, krijgt er meer.
- Wie problemen oplost, wordt het vaste aanspreekpunt.
- Wie blijft staan, wordt het fundament waar anderen overheen stappen.
Zonder dat het zo wordt benoemd.
Er ontstaat een subtiele verschuiving. Van inhoud naar presentatie. Van bijdrage naar zichtbaarheid. Van betrokkenheid naar strategische afstand. Dat gebeurt zelden bewust. En bijna nooit kwaadwillend. Het is hoe systemen zichzelf in stand houden. Systemen zijn gericht op voortgang, op voorspelbaarheid, op beheersbaarheid en continuïteit.
Eerlijkheid introduceert onzekerheid. Ze vraagt om heroverweging, om vertraging, om ruimte en dat maakt haar functioneel onhandig.
In veel contexten wordt eerlijkheid getolereerd zolang zij bevestigt wat al besloten is. Zolang zij het tempo niet verstoort, zolang zij geen nieuwe vragen opent. Wanneer dat wel gebeurt, verandert haar positie. Niet expliciet, niet openlijk maar voelbaar. Het gesprek verplaatst zich. Besluiten worden elders genomen. De toon verschuift subtiel.
Hard werken beweegt zich in hetzelfde spanningsveld.
Het wordt gewaardeerd zolang het stabiliseert. Zolang het opvangt zonder zichtbaar te maken. Zolang het draagt zonder te benoemen.
- Wie blijft dragen, stabiliseert het geheel.
- Wie blijft oplossen, verlengt het bestaande.
- Wie verantwoordelijkheid neemt, verankert zichzelf in de structuur.
Wat niet past, wordt zelden afgewezen, het wordt vertraagd, genegeerd of opzij gelegd. Niet met een conflict maar met een stilte. Wat verdwijnt, is niet eerlijkheid zelf maar haar invloed en waarde. Ze wordt iets persoonlijks iets wat je meeneemt, maar niet inzet.
Iets wat je bewaart, maar niet activeert. Niet omdat ze onjuist is, maar omdat ze niet efficiënt is.
Misschien is dat wat schuurt. Niet dat eerlijkheid niet loont, maar dat ze geen plek heeft in het tempo waarin we leven én werken. Niet dat hard werken zijn waarde verliest, maar zijn vanzelfsprekendheid. En dat wat essentieel is, niet altijd het meest functionele blijkt te zijn.
Dit verhaal is geen aanklacht, geen conclusie. En zeker geen oproep, het is enkel een constatering voor wie bereid is om te kijken en durft te zien wat zich blijft herhalen.
Reactie plaatsen
Reacties