Eenzaamheid zit niet alleen in alleen zijn

We zeggen het graag.
Dat iedereen mee mag doen.
Dat niemand buiten de boot valt.
Dat we er voor elkaar zijn.

Het klinkt mooi. Bijna geruststellend. Maar als het erop aankomt, lopen we vaak door.

We zien het wel.
We voelen het misschien zelfs.
Maar we kiezen er niet altijd voor om te blijven staan.
Niet om echt te kijken.
Niet om echt aanwezig te zijn.

En juist daar ontstaat iets wat we liever niet benoemen.

Eenzaamheid.

Niet gezien worden in een wereld die zegt dat iedereen telt

Eenzaamheid gaat niet alleen over alleen zijn.
Het gaat over niet gezien worden.
Niet gehoord worden.
Niet echt meegenomen worden in wat er toe doet.

En dat gebeurt vaker dan we denken.

Niet omdat mensen slecht zijn. Maar omdat we leven in systemen die ons iets anders hebben geleerd.

• Doorwerken.
• Doorgaan.
• Functioneren.
• Presteren.
• Meebewegen met wat van ons verwacht wordt.

En ergens onderweg raken we iets kwijt. -De echte verbinding. -De oprechte aandacht.- De bereidheid om stil te staan bij een ander.

Iedereen mag meedoen… zolang het past

We zeggen dat iedereen erbij hoort.
Maar vaak zit daar een onzichtbare voorwaarde onder.

• Zolang het niet te ingewikkeld wordt.
• Zolang het niet te confronterend is.
• Zolang het niet te veel tijd of energie kost.
• Zolang het binnen ons plaatje past.

En als dat niet zo is… - dan haken we af. Niet altijd bewust. Maar wel voelbaar.

• We kiezen voor gemak.
• Voor overzicht.
• Voor onszelf.

En daarmee laten we anderen soms ongemerkt achter.

Ego of bescherming?

We noemen het ego. Of egoïsme.

Maar misschien is het ook iets anders.

Misschien zijn we het verleerd om echt te kijken.

• Omdat we zelf al zoveel dragen.
• Omdat we zelf al vol zitten.
• Omdat we niet goed weten hoe we met de ander moeten omgaan.

Dus houden we afstand.

Niet omdat we niet willen. Maar omdat we niet weten hoe. En ondertussen groeit de afstand. Tussen mensen.
Tussen wie we zeggen te zijn en hoe we daadwerkelijk handelen.

Systemen die verbinden… of juist verwijderen

We leven in een wereld die zegt dat we verbonden zijn.
Altijd bereikbaar.
Altijd in contact.

Maar echte verbinding vraagt iets anders.

• Aandacht.
• Tijd.
• Aanwezigheid.
• Oprechte interesse.

En juist dat komt onder druk te staan.

Door systemen die snelheid vragen. Door verwachtingen die blijven doorgaan. Door een maatschappij die vooral gericht is op functioneren.

En zo ontstaat er iets tegenstrijdigs.

We zijn meer verbonden dan ooit. En voelen ons tegelijkertijd steeds vaker alleen.

Eenzaamheid als stil signaal

Eenzaamheid is niet altijd zichtbaar.
Niet altijd uitgesproken.

Soms zit het in kleine dingen.
In niet gebeld worden.
In niet gevraagd worden.
In niet echt gezien worden.

In het gevoel dat je er wel bent…
maar niet echt meetelt.

En dat raakt dieper dan we vaak beseffen.

Mens zijn vraagt iets anders

Misschien ligt de beweging niet in nog meer systemen. Niet in nog meer oplossingen.

Maar in iets eenvoudigs.
En tegelijk iets moeilijks.

Echt kijken.
Echt luisteren.
Echt aanwezig zijn.

Zonder oordeel.
Zonder haast.
Zonder dat het meteen opgelost hoeft te worden.

Gewoon even blijven.

Tot slot

We kunnen blijven zeggen dat iedereen mee mag doen. Maar de vraag is:

Hoe vaak doen we dat ook echt?

Niet in woorden. Maar in hoe we kijken.

Hoe we luisteren. Hoe we blijven staan als het ongemakkelijk wordt.

Misschien begint het daar.

Niet groots.
Niet ingewikkeld.

Maar menselijk.

Mens zijn als Levenskunst

Bij Mens zijn als Levenskunst is er ruimte voor wat vaak ongezien blijft.
Voor wat je met je meedraagt.
Voor wat stil is geworden.
Voor wat aandacht vraagt zonder meteen opgelost te hoeven worden.

Voel je dat je behoefte hebt aan rust, begeleiding of een plek waar je even niet alleen hoeft te dragen wat er in je leeft?
Dan ben je welkom.