Niet altijd groots.
Niet altijd met veel woorden.
Soms is het eerder een stille beweging vanbinnen.
- Een weten.
- Een verschuiving.
- Een gevoel dat iets niet meer helemaal past, ook al kun je het aan de buitenkant misschien nog prima volhouden.
Ik denk dat veel mensen dat herkennen.
Dat je doorgaat op een pad dat ergens ooit logisch was, maar onderweg bent veranderd. Of misschien niet eens veranderd in je kern, maar wel helderder bent gaan voelen wat je werkelijk voedt en wat niet.
En nee, ik geloof niet altijd dat je dan “van je pad af” bent. Misschien ben je juist dichter bij jezelf dan ooit. Alleen merk je ineens dat niet alles wat je doet je hart nog blij maakt.
Dat vind ik een wezenlijk verschil. Je kunt namelijk heel goed bij jezelf zijn en tegelijk voelen dat de vorm waarin je leeft of werkt niet meer klopt.
- Dat het schuurt.
- Dat er iets ontbreekt.
- Dat je jezelf ergens bent gaan aanpassen op een manier die wel werkt, maar niet werkelijk vervult.
Dat is geen falen.
Dat is geen zwakte.
Dat is leven.
Soms maakt het leven geen klein stapje, maar een zevensprong. Dan lijkt het ineens alsof je alle kanten op kunt kijken. Of moet kijken.
En juist dan kan het verwarrend voelen.
Want wat is dan trouw aan jezelf?
Doorgaan?
Stoppen?
Opnieuw beginnen?
Terugkeren naar iets wat je eerder al kende?
Of erkennen dat iets wat ooit bij je paste, nu niet meer genoeg voeding geeft?
Er is een verschil is tussen iets doen wat bij je past en je zingeving geven en iets doen waar je hart echt van oplicht. Dat zijn niet altijd dezelfde dingen.
Ik neem mezelf even als voorbeeld:
- Er zijn dingen die ik kan.
- Dingen die ik goed doe.
- Dingen die zinvol zijn.
En toch voel ik ook heel eerlijk: niet alles maakt mij werkelijk gelukkig diep van binnen.
Wat mij wél diep gelukkig maakt, is werken vanuit zingeving én op een manier waarin spiritualiteit, mindfulness, energetische behandelingen en drukpunt therapie samenkomen.
- Daar zit zachtheid in.
- Aandacht.
- Aanwezigheid.
- Afstemming.
Een manier van werken die niet alleen iets doet voor de ander, maar ook klopt met wat in mij van nature stroomt.
Dat ik daar opnieuw naar terug voel bewegen, betekent niet dat ik mezelf kwijt was. Het betekent dat ik anders ben gaan luisteren.
En misschien is dat wel wat verandering vaak werkelijk is. Niet een breuk met wie je bent, maar een terugkeer naar wat dieper klopt.
Alleen ziet de buitenwereld dat lang niet altijd zo.
Mensen begrijpen verandering vaak pas als er een logisch verhaal bij zit.
- Als het lineair is.
- Als het past in een plan.
- Als het eruitziet als groei volgens een begrijpelijk patroon.
Maar leven werkt lang niet altijd zo. Mens zijn al helemaal niet. Je hoeft niet altijd een plan te hebben om rustig door te blijven ademen.
- Soms moet je iets proberen om te voelen dat het niet is wat jouw hart werkelijk zoekt.
- Soms moet je even bij jezelf vandaan bewegen om scherper te zien wat vanbinnen al die tijd is blijven roepen.
Niet omdat je verkeerd liep, maar omdat ervaring soms zicht geeft dat denken nooit had kunnen geven.
Daar zit voor mij ook iets heel menselijks in. Dat we niet altijd in één rechte lijn leven. Dat we mogen zoeken, bijstellen, opnieuw kiezen.
Niet vanuit drama.
Niet vanuit slachtofferschap.
Maar vanuit eerlijkheid.
Want misschien is dat wel het lastigste: eerlijk durven erkennen dat iets niet meer klopt, ook als het aan de buitenkant nog best goed lijkt te gaan.
Ik denk dat veel mensen dat punt kennen.
Dat ze niet per se ingestort zijn.
Niet helemaal vastgelopen.
Niet radeloos.
Maar wel voelen: er klopt iets niet meer helemaal met wat ik doe, hoe ik leef of waar ik mijn energie in steek.
En precies daar begint vaak iets nieuws.
- Niet altijd meteen zichtbaar.
- Niet altijd direct uitgewerkt.
- Maar wel voelbaar.
Misschien is verandering niet altijd het loslaten van je pad. Misschien is het soms juist het loslaten van wat onderweg niet meer bij je is blijven passen. En misschien is dat niet iets om je voor te schamen, maar juist iets om serieus te nemen.
Want hoe eerlijker je wordt over wat je hart werkelijk blij maakt, hoe moeilijker het wordt om genoegen te blijven nemen met alleen maar wat werkt.
En misschien is dat wel een van de spannendste vormen van mens zijn: durven luisteren naar wat vanbinnen zacht, maar aanhoudend blijft zeggen: "dit ben ik nog steeds maar niet alles wat ik doe, past daar nog bij of maakt me nog langer blij".
Herken je iets in dit verhaal?
Op Mens zijn als Levenskunst deel ik vaker dit soort inzichten over mens zijn, afstemmen, veranderen en dichtbij jezelf blijven.
Voel je dat iets in jouw leven of werk niet meer klopt, maar weet je nog niet precies wat wel? Dan kan het helpend zijn om daar met aandacht en afstemming bij stil te staan.
Reactie plaatsen
Reacties