Wat als uitvallen niet betekent dat iemand het niet aankan, maar dat iets anders niet meer klopt? Wat als het geen persoonlijk falen is, maar een reactie op een omgeving die te weinig ruimte laat?
Er zijn mensen die niet zijn afgehaakt.
Niet zijn gestopt.
Niet hebben opgegeven.
Ze zijn geraakt.
- Door een lichaam dat op slot ging na te lang negeren wat het aangaf.
- Door een hoofd dat anders werkt en voortdurend moet schakelen naar een norm die niet vanzelfsprekend is.
- Door een identiteit die niet klopt met het lichaam waarin iemand geboren is.
En terwijl zij stil vielen, ging de wereld gewoon door.
- Agenda’s bleven zich vullen.
- Besluiten werden genomen.
- Het tempo bleef hoog.
En ergens onderweg ontstond een hardnekkige overtuiging:
wie uitvalt, zal wel niet sterk genoeg zijn.
Wie niet meekomt, wil blijkbaar niet.
Maar wat als dat niet waar is? Wat als uitvallen juist gebeurt bij mensen die te lang hebben meebewogen?
Te lang hebben aangepast? Te lang hebben volgehouden
in een systeem dat vooral waardeert wat functioneert, niet wat voelt.
Neem burn-out. Niet als modewoord. Niet als zwakte. Maar als een lichaam dat eindelijk zegt:
tot hier en niet verder!
Niet omdat iemand het leven niet aankan, maar omdat er te weinig ruimte was om grenzen serieus te nemen voordat het misging.
Of mensen met een brein dat anders werkt.
Niet kapot.
Niet defect.
Maar anders afgestemd.
Ze zien patronen sneller. Voelen spanningen eerder. Stellen vragen die processen vertragen maar wezenlijke problemen blootleggen. En juist daarom worden ze lastig genoemd. Ingewikkeld, niet passend binnen het systeem.
Ook daar wordt uitvallen zichtbaar. Niet omdat deze mensen tekortschieten, maar omdat de omgeving weinig verdraagt wat niet moeiteloos meedraait.
En dan zijn er mensen die leven in een lichaam dat totaal niet klopt met wie zij zijn.
Niet omdat ze in de war zijn. Maar omdat onze maatschappij nog steeds moeite heeft met alles wat buiten de norm valt.
- We geven het woorden.
- Labels.
- Trajecten.
- Protocollen.
Maar zelden stellen we de vraag: Wat laat dit ons zien?
Want misschien ligt het probleem niet bij degene die uitvalt. Misschien ligt het bij een samenleving die zegt inclusief te zijn, maar vooral soepel wil blijven draaien.
Wie niet past, moet herstellen.
Terugkeren.
Weer meedoen.
Alsof de norm nooit ter discussie staat.
Maar wat als uitvallen geen eindpunt is? Wat als het een signaal is
- Dat we te weinig vertragen?
- Te weinig luisteren?
- Te weinig ruimte laten?
Voor menselijkheid die niet efficiënt of productief is?
Misschien zijn deze mensen geen uitzondering. Misschien maken zij zichtbaar waar het systeem kraakt. Waar functioneren belangrijker werd dan betekenis. Waar snelheid belangrijker werd dan afstemming. En misschien vraagt mens-zijn vandaag niet om harder lopen, maar om anders kijken. Niet om repareren, maar om erkennen. Niet om aanpassen, maar om ruimte maken.
Want een samenleving laat zich niet kennen in hoe goed ze presteert, maar in hoe ze omgaat met wie niet kan blijven rennen. Misschien is mens zijn geen prestatie. Misschien is het een kunst. En misschien is uitvallen geen falen, maar een uitnodiging om opnieuw te leren kijken.