Op veel werkplekken bestaat een merkwaardige spanning die zelden expliciet wordt besproken.
- Niet over targets.
- Niet over werkdruk.
- Maar over iets alledaags: rookpauzes.
Voor rokers voelt regelgeving rondom roken regelmatig als beperking of correctie. Voor niet-rokers ontstaat soms een heel andere beleving. Niet zozeer vanwege het roken zelf, maar vanwege wat het praktisch betekent.
Een rookmoment vraagt tijd.
Een jas aantrekken, naar buiten lopen, afstand nemen van de werkplek, terugkeren, opnieuw invoegen in het werkritme.
Wat ogenschijnlijk een korte onderbreking is, blijkt in de praktijk zelden slechts enkele minuten.
Daar ontstaat een subtiele dynamiek.
- Niet-rokers ervaren soms dat werktijd anders wordt verdeeld.
- Rokers ervaren op hun beurt dat hun behoefte onder een vergrootglas ligt.
Zelden gaat het gesprek over de sigaret. Vaker gaat het over beleving, rechtvaardigheid en wat binnen een team als vanzelfsprekend wordt gezien.
Wat ooit helder begrensd was — roken binnen pauzetijd — is op sommige werkplekken verschoven naar een informeler patroon. Niet altijd uitgesproken, wel zichtbaar in dagelijkse routines.
En zoals bij veel werkdynamiek zit de spanning zelden in regels, maar in interpretatie.
Niet in wat gebeurt, maar in hoe het wordt beleefd.