Er is iets waar we liever niet te lang bij stilstaan. Namelijk dat we een einddatum hebben.
Niet omdat het zwaar is, of dramatisch, maar omdat het ongemakkelijk is. Want zodra je werkelijk toelaat dat dit leven tijdelijk is, vallen er een hoop vanzelfsprekendheden om. Dan wordt het ineens vreemd hoe serieus we doen over agenda’s, plannen, bezit en gelijk hebben. Alsof we hier permanent wonen. Alsof tijd iets is wat we kunnen managen.
Dat is natuurlijk onzin.
Het leven zelf heeft geen haast. Dat zie je overal, behalve bij mensen. Wij zijn de enigen die voortdurend rennen, vliegen, volproppen, versnellen — en dat dan ‘leven’ noemen. Alsof stilvallen gevaarlijk is. Alsof voelen tijdverspilling is. Terwijl alles wat leeft zich niets aantrekt van onze schema’s.
- Een boom groeit wanneer hij groeit. Niet sneller omdat wij dat willen.
- Een lichaam herstelt in zijn eigen tempo, of niet.
- Geboorte en sterven laten zich niet plannen, hoe graag we daar ook grip op zouden hebben.
Wij leven in de tijd. Het leven zelf niet.
We zijn hier tijdelijk te gast, op een planeet die we ons huis noemen, maar behandelen alsof we er eigenaar van zijn. Alsof alles van ons is en voor ons bedoeld. Dat schuurt in relaties, in systemen. En In hoe we omgaan met de aarde. En dat verhaal schuiven we graag vooruit. Morgen kijken we wel. Later. Ooit. Morgen begin ik met...... om vervolgens de volgende dag dezelfde uitspraak te hebben, morgen begin ik met........ mmm en eerlijk ik ben soms ook geneigd dit te doen.
Dit gaat niet over schuld of schuldgevoel. Het gaat over besef.
Over mens-zijn als kunstwerk. Niet als project dat af moet, niet als prestatie die telt, maar als iets wat zich voltrekt zolang het er is. Met adem, ervaring, mislukking, liefde, gedoe en schoonheid — en ja, ook met een einde.
Wie dat werkelijk toelaat, hoeft minder te rennen. Hoeft minder te optimaliseren. Hoeft minder te verklaren.
Dan wordt het leven niet makkelijker, maar wel eenvoudiger. En misschien is dat al heel wat. “We zijn hier niet om te blijven, maar om aanwezig te zijn.” En heel eerlijk als mijn gasten in mijn huis zo'n rommeltje maken, ik liet ze niet meer binnen.
En geloof me alles wat menselijk is ligt ook verborgen in wie ik ben (Petra)
Reactie plaatsen
Reacties