We hebben een bijzondere gewoonte ontwikkeld: leven uitstellen. Niet bewust, niet expres — maar structureel.
- Later, als het rustiger is.
- Later, als dit project af is.
- Later, als ik meer tijd heb.
- Later, als…
Alsof leven iets is wat pas begint wanneer alles op orde is. Terwijl het leven ondertussen gewoon doorgaat. Zonder overleg, zonder pauzeknop.
Ik zie mensen wachten. Op ruimte, op toestemming, op een beter moment. En ondertussen glipt het gewone leven erdoorheen. De koffie die koud wordt. Het gesprek dat niet wordt gevoerd. De wandeling die “morgen wel” kan.
Levenskunst zit voor mij niet in grootse inzichten of spirituele prestaties. Het zit in het besef dat er geen later is waar het leven netter, rustiger of vollediger wordt aangeboden. Dit is het moment! Met rommel, met twijfel, met alles erop en eraan.
Niet perfect wel echt. En misschien is dát precies de bedoeling.
Zegt iemand die het leven ziet in al zijn kleur en (zwart/witte) grijze tinten en geen bewijs nodig heeft dat ze slim is. Want geloof me, alles wat menselijk is ligt ook verborgen in wie ik ben.
Reactie plaatsen
Reacties