Er is een verschil dat zelden hardop wordt uitgesproken. Het verschil tussen verantwoordelijkheid nemen en jezelf structureel beschikbaar stellen.
In veel werkomgevingen lopen die twee ongemerkt door elkaar.
Wie verantwoordelijkheid voelt, blijft langer. Draagt meer. Vangt op wat niet geregeld is.
Niet omdat het gevraagd wordt, maar omdat het niet doen simpelweg geen optie voelt. Verantwoordelijkheid wordt dan geen keuze meer,
maar een karaktereigenschap waar op geleund wordt.
Stilzwijgend. Structureel.
Wat ik zie, is dat mensen dit vaak verwarren met kracht.
Met volwassenheid.
Met professionaliteit.
Maar verantwoordelijkheid die niet begrensd wordt, verandert langzaam van draagkracht in slijtage. Niet omdat iemand het niet aankan.
Maar omdat er geen einde aan komt.
Er is een moment waarop verantwoordelijkheid nemen iets anders vraagt.
Niet méér doen, - maar duidelijker zijn. Zeggen: dit hoort bij mij.
En: dit niet.
Dat is geen afschuiven.
Dat is precisie.
Mens-zijn als levenskunst vraagt niet om jezelf kleiner maken
om het geheel draaiende te houden. Het vraagt dat je blijft staan op de plek waar jouw verantwoordelijkheid ophoudt. Niet alles wat je kunt dragen, hoef je ook te dragen. En wie dat onderscheid maakt, is niet minder betrokken — maar bewuster aanwezig.
Reactie plaatsen
Reacties