Er is een misvatting die diep in onze samenleving zit. Namelijk deze: dat wie helder benoemt wat verrot is, geholpen moet worden.
- Alsof woorden altijd een hulpvraag zijn.
- Alsof bewustzijn een probleem is.
- Alsof iemand die zegt “dit klopt niet” per definitie verdwaald is.
Dat is niet zo! Soms is iets gewoon zoals het is. Niets meer. Niets minder.
- Ik ben niet wanhopig.
- Niet in de war.
- Niet mezelf kwijt.
- Ik benoem wat ik zie, voel en ervaar — zonder drama en zonder reddingsboei.
Dat blijkt voor veel mensen ongemakkelijk.
De fout die vaak gemaakt wordt
- Zodra iemand stopt met vergoelijken, wordt er gepsychologiseerd.
- Zodra iemand stopt met meebuigen, wordt er een label geplakt.
- Zodra iemand zegt “hier doe ik niet meer aan mee”.
Volgt de reflex: gaat het wel goed met je?
Ja. Het gaat goed genoeg.
- Mijn grenzen zijn helder.
- Mijn plicht doe ik.
- Niet perfect (heel eerlijk ben geen robot en zelfs die is niet perfect als wij er verkeerde info instoppen)— maar ik doe wat ik doe goed.
- Meer geef ik niet, en dat is een bewuste keuze.
Dus even over systemen die mensen opeten
Er bestaan sectoren, structuren en systemen die zó ingericht zijn dat ze mensen leegtrekken en dat normaal noemen.
- Waar uitputting wordt verward met betrokkenheid.
- Waar onderwaardering wordt verpakt als roeping.
- Waar wie blijft geven, langzaam verdwijnt.
Dat benoemen is geen negativiteit. Het is een waarneming. En wie dat ziet en niet langer wil meespelen, is niet hard geworden —
maar wakker.
Mens-zijn zonder façade en dus als levenskunst
Mens zijn als levenskunst gaat voor mij niet over zachtheid als dekmantel.
Het gaat over waarachtigheid. Over durven zeggen: joh dit systeem klopt niet, dit kost mij te veel hier stap ik innerlijk uit, ook al blijf ik fysiek aanwezig. iet uit onverschilligheid. Maar uit zelfrespect en zelfliefde. Hiermee distantieer ik, mij niet van mezelf. Integendeel Ik ben juist dichterbij dan ooit.
Wat ik voel, voel ik.
Wat ik niet meer voel, benoem ik.
Wat ik wens te doen, weet ik.
Wat niet meer past, laat ik liggen.
Dat vraagt geen oplossing.
Geen uitleg.
Geen hulp.
Alleen erkenning dat helderheid óók een vorm van kracht is.
Tot slot zoals ik er tegenaan kijk
Niet alles wat hard klinkt, is hard.
Niet alles wat scherp is, is beschadigd.
Niet alles wat zwijgt of begrenst is, is leeg.
Soms is het simpelweg iemand die zegt: dit is hoe het is — en daar sta ik. En dat is genoeg.
Wanneer woorden geen hulpvraag zijn — maar een spiegel
Wat ik hier benoem, deel ik niet alleen in stilte of op papier. Soms verdient helderheid een podium.
- Niet als therapie.
- Niet als activisme.
- Niet om iets op te lossen.
Maar als spiegel. In mijn keynote als Tante TheeMuts breng ik deze thematiek naar organisaties, leiders en teams die voelen dat er iets schuurt — maar waar de taal ontbreekt om het te benoemen.
Met humor.
Met scherpte.
Met liefde voor de mens, en zonder medelijden met systemen die mensen leegtrekken en dat normaal noemen.
Geen boodschap om je beter te maken. Wel een uitnodiging om wakker te blijven.
Wie dit herkent, herkent ook wanneer het tijd is om te luisteren. En wanneer niet.
Tante TheeMuts is geen typetje. Het is een vorm die toelaat wat anders onuitgesproken blijft.
Reactie plaatsen
Reacties